Sunday, February 20, 2005

Dyornal

3:54 PM 2/20/2005
Walang hiya...nasira na naman ang aking hardisk. Nabura yung mga magagandang music na nakopya kay Felix. Stupidd... Walang hiya, yung mga journal ko ay nabura din. Mabuti na lang at nailagay ko yung mga mahahalaga sa net. Talagang ayaw ko ng magsave dito sa hardisk na ito. Naiiyak na naman ako. Bat kasi may sira yung hardisk. Mas maganda pa kung ang gamit ko ay simpleng computer na matino. Malas talaga ang buong buwan ko pagkatapos ng pasko. Lahat na lang ng nagyayaring masama ay pure extremes. Simula ng bago kong journal. Bakit dati ay masaya lang pag nasa harp ako ng PC. Parang mabubuhay ako ng ito lang ang kaharap ko. Nagkamali ako kasi wala na siya. Hindi ko mabukasan yung isang profile folder. Nandun yung iba kong journal. Sana may net na lang para sa net ay mas safe magstore. Mabuti na lang at nakasurvive yung mga videos at pictures kong nakuha. Dapat ay magbackup na ako. Kailan uli kaya ako makakanakaw ng music. Karma NA naman.
Pasahan na bukas ng prototype at ito pa ang ginagawa ko. Nabura na nga yung mga nagawa ko kaya back from the start. Gusto kong magsimba para magkaDiyos naman ako kuno. Wala pa akong kapera-pera. Dumaan kanina si Hazel pero gitara lang ang nakuha. Nagdala pa ng malas. Nasira yung PC ko na NAMAN. Kagabi dumating na naman sina Tobit at nanood na naman ng Sassy Girl. Dalawang linggo na silang araw-araw pumupunta. Di ba sila nagsaaswa. Yung hinihintay kong si Lala, hindi dumating. Si MAc naman ay nasa baba. Kinuha lahat ng pera kaya tipid muna. Isang beses lang ako kumain ngayon. Puro pa hingi sa mga dumadalaw. Amoy pansit canton na ang utot ko. Damm it, what can do.!!! So stupid of me.! Wala na si Lalang magcocomfort kapag nasisira yung hardisk ko kaya iyak na lang ako. Hindi ako makapagfocus sa pagproprogram. Tanga-tanga talaga ang mga kablock ko na may babae na naman na nililink sa akin. Kahit saan talaga ako pumunta ay trinitrip. I hate being tripped. Shit... magagalit na naman si MAc. It is my fault again. Pinagalitan na nga ako nung Fri. Baka magalit din ako... Masarap ding mag-isa, kahit minsan kasi nagagawa ko ang mga gusto kong gawin. Sana magkanet na nga ako para may backup ako lagi. Sawa na akong mawalan ng files.
--------------------------

9:33 PM 2/20/2005shit! wala akong rereviewhin sa cs 125.
Bagsak na ito. HIndi ko pa maintindihan yung code ni rene. Sayang yung mga nagawa ko. Naiiyak na ako.! Wala pa akong pera kahit piso. Buti n lang at nakakabusog ang magcomputer. Sana pag dumating si mac marami na namang pagkain at pera. Natugtog pa yung Piano version ng First Love ni Utada Hikaru. Malulungkot pa yung music. Malas talagang hazel yan. Sabing wag ng kumopya ng music. Yan tuloy lalo pa kaming nawalan. Nasira na naman.... wala na si Lala na magcocomfort tungkol sa mga bagay-bagay. Malas.! Bat kasi may mga pagulo pa sa buhay.. Ang tanga-tanga ko kasi. Yan tuloy naunahan pa... Aanhin pa ang damo kung hindi ka naman kabayo. Hindi ako makapagprogram, di makapagreview, nawal yung mga playlist kong music. Mga sad songs pa angh natira. I never expected that it will happen again, this time... Sana. Buti na lang at may MS11 akong class, kahit malungkot ang buhay ko ay sumasaya kapag nakikita ko si tooot. Siya ang nagliberate sa akin. Shit, Damn..parang ang sarap magmura kaso napagalitan na naman ako nung isang araw. Masyado raw kaming maingay. Swerte pa sila kasi di ko pa gamit yung sub-woofer. Gaganti ako.! Naiinis na siguro sina kuya Ben sa akin. Di na ako naattend ng YFC. Halos 3 buwan na. Ako pa naman ang balak nilang gawing president next year. Ayaw kong maging president. HIndi sa akin bagay ang magsalita sa harap ng maraming tao. Mapapahiya lang ako at ang grupo. Nagawa ko na naman yung isa kong mission. Yung madala si Lala sa kahit isang meeting na YFC. Mas nauna pa naman siya sa aking sumali. YUng huli kong pagsama sa yfc ay nung naisama ko siya sa camp 3 sa aming volunteer na house building. Ano na kaya ang mukha nung lugar. Marami na kayang bahay dun. Ang saya-saya pa namin nun, kasi halos dalawang taon na hindi kami nag-uusap. Mas masaya nung magvideo-oke kami. He he he... ang dali talaga niyang matanga, lahat ng joke ko na hindi ko magawa sa iba ay effective sa kanya. Naranasan ko na naman na ihatid siya sa bahay niya. Nakakatawa talaga yun, di mo aakalain na napakalakas magtawa kasi sobrang tahimik. kAHIT ALAm kong end of the world na para sa akin,...hmmm. ang ganda ng music, carribean blue. Ang sarap makinig ng mga music ni Enya. Para akong nasa langit na. Naaaninag ko yung magandang dagat ng caribbean kahit di pa ako nakakapunta. Mas maganda,naaninang ko ang beach ng dicasalarin. Mas malapit, kaya kong puntahan kapag bakasyon sa baba. Pag bakasyon, kukunin ko yung digital camera ni mac tapos maghihiking akng mag-isa sa pag-asa. Kukunan ko ng picture yung white beaches. wala kasing dagat dito sa baguio. Puro lamig at pine tree at mga muslim at koreano at mga igorot at masasayang tao na parang paradise dito sa baguio. Nakakatawa lang kasi may nagrequest sa akin sa tickle na makipagkita, Mga tao talaga, mga desperadong mag hanap ng lovelife. Nacutan yata sa picyure ko doon. Tapos nilagay ko pa lahat ng katangahan ko sa net. Walang kabuhay-buhay. Habang buhay na lang akong hari ng sablay. Nakaktawa yung picture ni Dhin.Parang naghahanap na ng asawa. Pumose pa talaga sa studio. Ha ha ha.. kahit sino matatawa. Nagdamit pa talaga ng erotic.Ha ha ah ha! Wala na akong magawa sa pc na ito kasi ang pangit... Tinapos ko yung isa kong composition kanina. Ha ha ha, nung friday, tinatao0ng ni tobit kay dennis kung sino ang tumugtog nung ginigitara ko. Uto-uto, composition ko iyon. Ang galing ko naman, napagkakamalaang gawa ng mga tunay na artist yung mga composition ko. Sana naman ay di mabura itong journal ko di tulad nung mga dati. Msarap kasing bashin yung mga naiisip mo ng mga nakaraang araw kahit minsan ay nakakatawa at corny. Wala na akong magawa kahit alam kong maraming dapat gawin.PArang ako lang yata ang ganito ang pag-iisip, puro kasi busy ang lahat ng tao sa kanilang gingawa, di man lang sila mag meditate kahit ilang oras lang. Walang hiya, napaiyak ako kanina habang nandito si hazel. Sana ay wag nyang ipagsabi. Di ko na anpigilang umiyak. Wala pa naman sa akig nakakitang umiiyak. Bakit kaya, napakamalungkutin ko after this christmas. Siguro dahil sa mga nangyaring tragedies nung vacation. Dati naman, di ako basta umiiyak kahit hindi na ako nakain ng isang linggo. Kahit yung naholdap ako at nabugbog. Napakalayas ko kasi. Ang dami kong naisusulat. sana ganito rin kapag nagawa ng paper kapag fil 30. Walang hiya yung paper nung thursday. Minimum ay 27 pages. 7 lang ang nagawa ko. 1 out of 4 na ipapasa. Makakapasa pa kaya ako. walng magawa kundi maggitara. Kinuha pa ni hazel yung isa. shit! may electric nga, wala namang cord para sa speaker. Matutuloy kaya yung plano naming banda. MAs magling pa naman kami kaysa sa ibang ngkakaalbum. Pangkal sila.

No comments: